Ο Ναός στα Κρητικά εορτάζει την ημέρα της μνήμης του Αγίου Δημητρίου, 26 Οκτωβρίου.

Ενα χωριό με πολλά ονόματα. Κάρλοβο, Ερτσελή, Αλεξάνδρα, Κρητικά. “Ενας δρόμος χώριζε στα δύο το χωριό”, μας διηγείται η κ. Ασημούλα Μποδιτσοπούλου. “Η μία πλευρά ονομαζόταν Κάρλοβο (κατοικούσαν Βούλγαροι) και η άλλη Ερτσελή (κατοικούσαν Τούρκοι).

Το όνομα Κρητικά, το πήρε όταν οι Κρήτες πολέμησαν στο λεκανοπέδιο Μουριών τους Βούλγαρους για την απελευθέρωση της Μακεδονίας, στη διάρκεια του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου 1917-1918. Υπάρχει μνημείο Κρητών στον ΣΣ Μουριών.

Ερχονται Κρήτες κάθε χρόνο στις 14 Σεπτεμβρίου και καταθέτουν στεφάνι εις μνήμην των πεσόντων. Κάποια χρόνια, της το έλεγε η γιαγιά της, ήθελαν να αλλάξουν το όνομα του χωριού. Ηρθε μια επιτροπή στο χωριό. Από την αρχή που μπήκαν οι επίτροποι, είδαν πρώτη μια γυναίκα και την ρώτησαν “γιαγιά πώς λέγεσαι” και εκείνη απάντησε “Αλεξάνδρα”. Ετσι ήταν η συμφωνία της επιτροπής, το πρώτο όνομα που θα ακούσουν, θα ήταν και το όνομα του χωριού: Αλεξάνδρα. Αλλά τελικά έμεινε η ονομασία “Κρητικά” με το ιστορικό, που σκοτώθηκαν πολλοί Κρήτες στο λεκανοπέδιο των Μουριών”. Αυτά μας είπε η κ. Ασημούλα.

Το χωριό Κρητικά είναι τόπος γόνιμος, παράγει κυρίως σιτάρι, καλαμπόκι, καπνό_· κτηνοτροφία (βοοειδή, πρόβατα), με πολλά λιβάδια βοσκής.

Οταν το 1930 έγινε διανομή κλήρου στους πρόσφυγες, το χωριό Κρητικά είχε νεροβούβαλους, μεγάλο κοπάδι και φημίζονταν για το ωραίο γιαούρτι. Οι νεροβούβαλοι δροσίζο­νταν στα νερά μιας γκιόλας, κοντά στα πλάγια του βουνού Καρακατσάνος. Η γκιόλα δεν υπάρχει πια.

Γύρω από τους υγρότοπους τα εδάφη προσφέρονται για ελεύθερη βοσκή. Οι υγρότοποι, τα βαλτώδη εδάφη, ελαττώθηκαν απ’ την καταπολέμηση της ελονοσίας.

Από την αρχή της άνοιξης χιλιάδες βατράχια, που λέγονται γαργαλώνια, στην γκιόλα με το βρε-κε-κεξ, ακουγόταν σε όλο το λεκανοπέδιο των Μουριών· άρχιζαν από τα βαθιά χαράματα, αλλά όταν έφθαναν οι νεροβούβαλοι, σταματούσαν.

Οι πελαργοί με τις φωλιές στα ψηλά της φτελιάς ομόρφαιναν, ζωντάνευαν την φύση. Ερχονταν το πρώτο δεκαήμερο του Μαρτίου, πετούσαν, κροτάλιζαν τα ράμφη τους.

Νυχτερίδες και κολοφωτιές μαζί πετούσαν κι αυτές, αλλά τα βράδυα.

Στο λεκανοπέδιο Μουριών με τον γόνιμο κάμπο, εγκαταστάθηκαν πρόσφυγες από την Ανατολική Θράκη, από τη Μικρασία, από τον Καύκασο και τον Πόντο.

Το χωριό Κρητικά κατοικείται από το 1923 από Θράκες, οι οποίοι ήρθαν από το Τσιγγενέ-Σαράι, την Τσόρλου, διωγμένοι από τους Τούρκους το 1922.

Οι Πόντιοι ήρθαν το 1924 στο χωριό Κρητικά, αδελφώθηκαν με αγάπη με τους Θράκες. Δούλεψαν μαζί, με τα πρωτόγονα μέσα, το χώμα της Μακεδονίας, πρόκοψαν, δεν άπλωσαν χέρι να ζητιανέψουν.

Τον καιρό εκείνο, πριν έλθει το 1940, το λεκανοπέδιο έσφυζε από νέους, νέες και παιδιά. Τώρα, όπως όλα σχεδόν τα χωριά, “χαίρεται” την ερημιά, το σχολείο του θέλει μαθητές.

 

Οι πρώτοι πρόσφυγες, πατέρες και μάνες, που σταμάτησαν στο χωριό Κρητικά και πέρασαν την υπόλοιπη ζωή τους σ’ αυτό, ήσαν:

  1. Παναγιώτης Σαπίδης και Σοφία
  2. Ιωάννης Σεμερτζόγλου και Αθηνά (Χατζάβα)
  3. Ευστάθιος Κύκηρας και Κυριακή
  4. Γεώργιος Δελημιχάλης και Ασημένια-Αλεξάνδρα
  5. Δημήτριος Ζωήδης και Ψηφία (Μυλωνάς)
  6. Χαράλαμπος Δελημιχάλης και Κωνσταντίνα
  7. Γεώργιος Κεσεσιάν και Εσθήρ
  8. Κυριάκος Ζωήδης και Ειρήνη
  9. Απόστολος Μπούρτσης και Κεράνη
  10. Ευροσύνη Κεράνη
  11. Γεώργιος Θεοδωρίδης και Αργυρώ
  12. Ιωάννης Βαταμίδης και Καλλιόπη
  13. Δημήτριος Δημητρίου και Καλλιόπη
  14. Ιωάννης Αργυρόπουλος και Ευνίκη
  15. Ιωάννης Αργυρόπουλος και Βερζενή
  16. Μιχαήλ Μοσχοτέλης και Πηγη
  17. Νικόλαος Σαπίδης και Ελπίδα
  18. Στέργιος Αηδόνης και Φαρφυρό
  19. Κωνσταντίνος Μαργαρίτογλου και Σουλτάνα
  20. Θεόδωρος Ζαζόπουλος και Λαμπρινή
  21. Παναγιώτης Ναβροζίδης και Παναγιώτα
  22. Μαρία Ναβροζίδου
  23. Ηρακλής Χατζηαδαμίδης και Ανατολή
  24. Νικόλαος Χαλβατζής και Ευρώπη
  25. Ιωάννης Χαλβατζής και Κατίνα
  26. Θεόδωρος Χατζηαδαμίδης και Σοφία
  27. Κωνσταντίνος Καλογερίδης και Πανωραία
  28. Ιωάννης Τόπογλου και Ελένη
  29. Νικόλαος Τόπογλου και Κλεώνα
  30. Σωτήρης Νκολαΐδης και Σουλτάνα
  31. Χαρίλαος Νικολαΐδης και Ιφιγένια
  32. Θανάσης Νικολαΐδης και Μαρία
  33. Αθανάσιος Νικολαΐδης και Ελευθερία
  34. Ιωάννης Μωυσίδης και Παρθένα
  35. Μαρία Μωυσίδου
  36. Αχιλλέας Γιαγκοζίδης και Ροδή
  37. Θεόφιλος Μακρίδης
  38. Πολύκαρπος Μακρίδης και Σοφία
  39. Θεόδωρος Κουρέας και Περιστέρα
  40. Γρηγόριος Κουρέας και Γενοβέφα
  41. Γεώργιος Κουρέας και Βάσω
  42. Τριαντάφυλλος Μαργαρίτογλου και Ανθούλα
  43. Ιωάννης Μαργαρίτογλου και Ασημένια (απεβίωσε 108 ετών)
  44. Αθανάσιος Κιρζιότης και Γενοβέφα
  45. Βασίλης Κάλημνος και Σημέλα
  46. Ηρακλής Τουρουκλής και Αντιγόνη
  47. Δημήτριος Τσίτογλου και Μαρία
  48. Κωνσταντίνος Χατζηβασιλείου και Σοφία
  49. Κωνσταντίνος Στεφανίδης και Αγάπη
  50. Γεώργιος Μποδιτσόπουλος και Χρυσαφιώ (απεβίωσε 105 ετών)
  51. Αγγελος Μποδιτσόπουλος και Μαλαματή
  52. Κωνσταντίνος Τσεχελίδης και Ροδή
  53. Ελευθέριος Γιαγκοζίδης και Ελπίδα
  54. Γεώργιος Μανασής και Δόμνα
  55. Αχιλλέας Γιαγκοζίδης και Ελένη
  56. Ηρακλής Μανασής και Δοξυλιώ
  57. Λάζαρος Λαζόπουλος και Πηνελόπη
  58. Χρίστος Λαζόπουλος και Σημέρα
  59. Παναγιώτης Λαζόπουλος και Αθηνά
  60. Απόστολος Ζαζόπουλος και Περιστέρα
  61. Θανάσης Χαΐνογλου και Βιργινία
  62. Γεώργιος Καραγιαννίδης και Δόμ΄να
  63. Πέτρος Δανίδης και Μαρία
  64. Μόρφης Μπουρτζής και Πηνελόπη
  65. Αλέξανδρος Ζωήδης και Θεοδώρα
  66. Θεόφιλος Ανδρεόπουλος και Βαλσάμω
  67. Γεώργιος Μοσχοτέλης και Τασιώ
  68. Δημήτριος Μοσχοτέλης και Δέσποινα
  69. Ιωάννης Χατζηβασιλείου και Δέσποινα

*Από το βιβλίο του “Το λεκανοπέδιο των Μουριών”

Του Γιώργου Πελίδη*

Τα δρομικά αγωνίσματα διακρίνονται σε αγωνίσματα ταχύτητας ,ημιαντοχής και αντοχής. Ο διαχωρισμός αυτός γίνεται με ενεργειακά κριτήρια.

Στους δρόμους ταχύτητας επικρατεί ο αναερόβιος-αγαλακτικός μηχανισμός παραγωγής ενέργειας, στους δρόμους ημιαντοχής ο αναερόβιος -γαλακτικός μηχανισμός και στους δρόμους αντοχής ο αερόβιος μηχανισμός.

Έτσι είναι πλέον φανερό ότι οι βιολογικές προσαρμογές κατά την εκτέλεση της άσκησης όσο και για την βελτίωσή της ταχύτητας ,ημιαντοχής και αντοχής διαφέρουν σημαντικά.

Παράγοντες που επηρεάζουν τις ενεργειακές προσαρμογές και την απόδοση.

Α) ΕΝΕΡΓΕΙΑΚΗ δαπάνη κατά χιλιόμετρο ανεξάρτητα από τη δρομική ταχύτητα (έως περίπου 14 χιλιόμετρα την ώρα) είναι περίπου μία χιλιοθερμίδα ανά κιλό σωματικού βάρους.

Παράδειγμα, αν ένας αθλητής ζυγίζει περίπου 70 κιλά δαπανά 70 χιλιοθερμίδες το χιλιόμετρο.

Η ενεργειακή δαπάνη αυξάνεται ανάλογα με την δρομική ταχύτητα και επηρεάζεται από πολλούς παράγοντες όπως: η ηλικία, η προπόνηση, η αντίσταση του ανέμου, η κλίση του εδάφους, η σύσταση του εδάφους.

Β) ΣΩΜΑΤΙΚΌ ΒΑΡΟΣ. Οσο μεγαλύτερο είναι το σωματικό μας βάρος, τόσο αυξάνεται η ενεργειακή δαπάνη κατά το τρέξιμο.

Γι' αυτό οι δρομείς μεγάλων αποστάσεων, που η απόδοσή τους εξαρτάται από την ενεργειακή οικονομία είναι κατά κανόνα λεπτοί και έχουν λίγο σωματικό λίπος.

Γ) ΗΛΙΚΙΑ. Τα παιδιά καταναλώνουν περισσότερο οξυγόνο από τους ενήλικες ανά κιλό σωματικού βάρους το λεπτό, σε υπομέγιστη δρομική ταχύτητα, συμβαίνει αυτό γιατί έχουν χαμηλότερη δρομική οικονομία και μειωμένο νευρομυϊκό συντονισμό.

Δ) ΔΙΑΣΚΕΛΙΣΜΟΣ. Το μήκος και η συχνότητα του διασκελισμού αυξάνονται με την δρομική οικονομία , ενώ ο χρόνος επαφής με το έδαφος μειώνεται ενώ ο χρόνος πτήσης παραμένει αμετάβλητος. Το μήκος του διασκελισμού παίζει σημαντικό ρόλο στη δρομική απόδοση ενός δρομέα.

Ε) ΚΛΙΣΗ ΕΔΑΦΟΥΣ. Η πρόσληψη οξυγόνου κατά το τρέξιμο αλλά και το βάδισμα επηρεάζεται όχι μόνο από την ταχύτητα, αλλά και από την κλίση του εδάφους.

Σε κατηφορικό έδαφος το τρέξιμο κοστίζει λιγότερο και σε ανηφορικό περισσότερο από ότι σε οριζόντιο.

ΣΤ) ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΑΝΕΜΟΥ είναι η δύναμη που ασκείται από τον άνεμο στο κινούμενο σώμα του δρομέα.

Η ενεργειακή δαπάνη κατά το τρέξιμο αυξάνεται με την ταχύτητα του ανέμου.

Η δαπάνη αυτή υπολογίζεται σε 8% της όλης ενέργειας σε δρόμους ταχύτητας, στο 4% στους δρόμους ημιαντοχής και στο 2% στον μαραθώνιο δρόμο.

Βιβλιογρ: Β. Κλεισούρας, φυσιολογική βάση της μυϊκής προσπάθειας

*Πτυχιούχος: Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης

Τμήμα: Φυσικής Αγωγής και Αθλητισμού-ΤΕΦΑΑ

Ειδικότητα: ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΙΣΗ

Προπονητής: UEFA C' Αναπτυξιακών ηλικιών

Προπονητής: UEFA B' Νέας σχολής 2015

Προπονητής UEFA A' (σε εξέλιξη)

  • 15
  • Σεπ

Του Γιώργου Πελίδη

Οι εργομετρικές εξετάσεις σε μια ομάδα ποδοσφαίρου, πρέπει να γίνονται σε 5 φάσεις.

  1. Για να γίνει σωστός σχεδιασμός του προγράμματος στην περίοδο της προετοιμασίας διάρκειας 8 εβδομάδων,με βάση το σκεπτικό του κάθε προπονητή, γίνεται στην αρχή της προετοιμασίας.

Στην πρώτη αυτή φάση ο σκοπός των εργομετρικών εξετάσεων είναι:

α) να διαπιστωθούν οι ατομικές ιδιαιτερότητες( μυϊκές ανισορροπίες, τραυματισμοί γιατί οι ποδοσφαιριστές έρχονται από το μεταβατικό στάδιο), και ακόμα να διαπιστώσουμε το επίπεδο φυσικής κατάστασης του κάθε ποδοσφαιριστή στην συγκεκριμένη περίοδο.

Έτσι ώστε να γίνουν τα διάφορα γκρουπ για να δεχτούν τις κατάλληλες προπονητικές επιβαρύνσεις, με βάση το ατομικό πρόγραμμα προπόνησης.

  1. Μετά την 10 εβδομάδα επαναλαμβάνονται οι εργομετρικές εξετάσεις για να διαπιστωθεί το επίπεδο φυσικής κατάστασης των ποδοσφαιριστών.

Η εργομέτρηση αυτή έχει σαν στόχο να διαπιστώσει το προπονητικό πρόγραμμα και οι προπονητικές επιβαρύνσεις που είχαν σχεδιαστεί στην προετοιμασία είχαν το αναμενόμενο αποτέλεσμα.

  1. Στα μέσα του Δεκεμβρίου δηλ περίπου την 20η έως 22η εβδομάδα επαναλαμβάνονται οι εργομετρικές εξετάσεις.

Την περίοδο αυτή παρουσιάζεται μια αγωνιστική κάμψη, η οποία πρέπει να αναλυθεί σε ατομικό επίπεδο. Η πτώση της αερόβιας ικανότητας μπορεί να έχει μείωση 2% -3% ενώ η ικανότητα της δύναμης μπορεί να φτάσει έως 7%-8%.

  1. Οι επόμενες εργομετρικές εξετάσεις πρέπει να γίνουν στα μέσα του Φεβρουαρίου, σκοπός των εργομετρικών την περίοδο αυτή είναι ο έλεγχος για την διατήρηση της καλής φυσικής κατάστασης σε υψηλό επίπεδο έως το τέλος της αγωνιστικής περιόδου.
  2. Η τελευταία εργομέτρηση γίνεται πριν τελειώσει η αγωνιστική περίοδος, σκοπός της είναι να σχεδιαστεί το προπονητικό πλάνο της μεταβατικής περιόδου.

Ο σχεδιασμός του πλάνου της μεταβατικής περιόδου διάρκειας περίπου 4 εβδομάδων εξαρτάται από το επίπεδο κόπωσης της αγωνιστικής περιόδου.

Για να διατηρήσουμε σε υψηλό επίπεδο της επιδόσεις της ομάδας οι εργομετρικές εξετάσεις από μόνες τους δεν είναι αρκετές, είναι όμως ικανές να μας καθοδηγούν για να σχεδιάζουμε τις προπονητικές επιβαρύνσεις, διατηρώντας πάντοτε το επίπεδο φυσικής κατάστασης σε υψηλά στάνταρ.

Η βελτίωση η διατήρηση της επίδοσης της ομάδας είναι ο σωστός και καλά οργανωμένος τρόπος εκγύμνασης.

Καταρτίζοντας ένα ετήσιο προπονητικό πλάνο( Μεγάκυκλος-μεσόκυκλος-μικρόκυκλος-προπονητική μονάδα) που έχει σαν στόχο την ετοιμότητα του αθλητή όπως και την αγωνιστική φόρμα του,αποφεύγοντας φαινόμενα όπως να ΄΄πετάει'' στην προπόνηση την Τρίτη -Τετάρτη-Πέμπτη,ενώ να έχει κακή αγωνιστική απόδοση την ημέρα του αγώνα.

Βιβλ.: Μουρτζιαπης, Κλεισουρας, Bangsbo.

Πτυχιούχος: Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης

Τμήμα: Φυσικής Αγωγής και Αθλητισμού-ΤΕΦΑΑ

Ειδικότητα: ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΙΣΗ

Προπονητής: UEFA C' Αναπτυξιακών ηλικιών

Προπονητής: UEFA B' Νέας σχολής 2015

Προπονητής UEFA A' (σε εξέλιξη)

“Εμοί δε μη γένοιτο καυχάσθαι ει μη εν τω Σταυρώ του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού” (Απ. Παύλος, Γαλάτ. Στ’ 14).

  1. Προλεγόμενα

Ο τίμιος και ζωοποιός Σταυρός του Χριστού δεν είναι όπως οι άλλοι σταυροί. Ο Σταυρός του Χριστού είναι το μεγάλο και μοναδικό καύχημα του Αποστόλου των Εθνών Παύλου και όχι μόνον. Είναι ακόμη το στήριγμα και η δύναμη των χριστιανών. Με αφορμή την εορτή της Υψώσεως, ο νους μας και η σκέψη μας πετούν στο Γολγοθά, εκεί που συνέβη το μοναδικό και μεγάλο εκείνο γεγονός, το οποίο έγινε ορόσημο στην παγκόσμια Ιστορία. Πρόκειται για τη Σταυρική θυσία του ενανθρωπήσαντος Υιού και Λόγου του Θεού, για τη σωτηρίαν του ανθρώπου και του κόσμου. Με τη σκέψη μας και την καρδιά μας προσπαθούμε να προσεγγίσουμε το νόημά του. Ο Απόστολος Παύλος που, ως Θεοφώτιστος, μπόρεσε και συνέλαβε αυτό το νόημα, έκανε με ενθουσιασμό τη μεγάλη διακήρυξη “Εμοί δε μη γένοιτο καυχάσθαι ει μη εν τω Σταυρώ του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, δι ου εμοί κόσμος εσταύρωται καγώ τω κόσμω” (Γαλάτ. Στ’ 14). Δηλαδή λέγει ο Απ. Παύλος: Μη γένοιτο ποτέ να καυχηθώ εγώ για τίποτε άλλο, παρά μόνον για το Σταυρό (=το σταυρικό θάνατο) του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, επάνω στον οποίο Σταυρό σταυρώθηκε και πέθανε ο κόσμος (=της αμαρτίας) για μένα και εγώ για τον κόσμο. Αυτή η καύχηση ας είναι καύχηση για τον κάθε χριστιανό.

  1. Η σημερινή εορτή του Σταυρού

Η σημερινή εορτή της Παγκοσμίου Υψώσεως του Τιμίου και ζωοποιού Σταυρού, είναι μια μεγάλη δεσποτική εορτή. Η ιερά Παράδοσις της Εκκλησίας μας διασώζει το ιστορικό της ευρέσεως του Τιμίου Σταυρού στο Γολγοθά από την Αγία Ελένη, η οποία, αφού τον ασπάσθηκε, τον παρέδωσε στον τότε Πατριάρχη Ιεροσολύμων Μακάριο. Ο Πατριάρχης ύψωσε τότε τον Τίμιο Σταυρό για να τον δουν και να τον προσκυνήσουν όλοι οι εκεί παρευρισκόμενοι χριστιανοί. Ηταν 14 Σεπτεμβρίου.

Αργότερα ανηγέρθη ο πανίερος ναός της Αναστάσεως και το έτος 335, την επομένη των εγκαινίων του ναού αυτού, 14 Σεπτεμβρίου, ο Πατριάρχης ύψωσε και πάλιν τον Τίμιο Σταυρό μέσα στο ναό και ευλόγησε τα πλήθη των χριστιανών, κληρικών και λαϊκών, οι οποίοι είχαν συρρεύσει στα Ιεροσόλυμα.

Η ύψωση του Τιμίου Σταυρού έγινε τρίτη και τελευταία φορά, 14 Σεπτεμβρίου του έτους 628. Ηταν η εποχή κατά την οποία οι Πέρσες επέδραμαν κατά του Βυζαντίου και είχαν καταλάβει την Παλαιστίνη. Μεταξύ των άλλων πολύτιμων αντικειμένων, είχαν αρπάξει και τον Τίμιο Σταυρό από τους χριστιανούς, για να τους ταπεινώσουν και τον μετέφεραν στην Περσία.

Ο αυτοκράτορας του Βυζαντίου, ύστερα από πολυετή αγώνα, ενίκησε τους Πέρσες και πήρε πίσω τον Τίμιο Σταυρό. Χαρούμενος και με πανηγυρικό τρόπο, τον μετέφερε στα Ιεροσόλυμα. Μπαίνοντας στην αγία πόλη τον κρατούσε στους ώμους του, περπατώντας ανυπόδητος και με ταπεινά ενδύματα. Φθάνοντας στον ναό της Αναστάσεως, τον παρέδωσε στα χέρια του τότε Πατριάρχη Ιεροσολύμων Ζαχαρία. Ηταν 14 Σεπτεμβρίου 628. Ο Πατριάρχης, όπως ήταν επόμενο, ύψωσε για τρίτη φορά τον Τίμιο Σταυρό και ευλόγησε τα πλήθη των Χριστιανών και έψαλε για πρώτη φορά τον πολύ γνωστό ύμνο: “Σώσον Κύριε τον λαό Σου και ευλόγησον την κληρονομίαν Σου, νίκας τοις βασιλεύσιν κατά βαρβάρων δωρούμενος και το Σον φυλάττον δια του Σταυρού Σου πολίτευμα”. (Ηχος Α΄).

Από την εποχή εκείνη έως την εποχή μας, η αγία μας Εκκλησία τιμά επίσημα αυτή την πολύ μεγάλη εορτή της Υψώσεως του Τιμίου και Ζωοποιού Σταυρού, η οποία συγκαταλέγεται στις ακίνητες δεσποτικές εορτές του εκκλησιαστικού έτους, οι οποίες αναφέρονται στο πρόσωπο και τη ζωή του Δεσπότη Χριστού.

  1. Προσέγγιση στο νόημα της εορτής

Επάνω στο ξύλον του Σταυρού, ο σταυρωμένος Χριστός επραγματοποίησε τον ύψιστο και μοναδικό θρίαμβο. Εθριάμβευσε κατά του διαβόλου. Από τότε ο Σταυρός του Χριστού αγιάσθηκε από το Τίμιο αίμα Του και τη θυσία Του.

Ο Σταυρός του Χριστού έγινε το όργανο με το οποίο ήρθε η σωτηρία σε ολόκληρο το ανθρώπινο γένος.

Εμείς οι Χριστιανοί προσκυνούμε τον Τίμιο Σταυρό του Χριστού, επειδή είναι εικόνα του Εσταυρωμένου Ιησού Χριστού.

Ολόκληρη η ζωή της Εκκλησίας μας στηρίζεται επάνω στο Σταυρό του Χριστού. Τα ιερά Μυστήρια, με πρώτο τη Θεία Ευχαριστία, που αποτελούν τη βάση και το κέντρο της πνευματικής ζωής, τελούνται με την ενέργεια του Τιμίου Σταυρού του Χριστού. “Ο ιερέας ευλογεί σταυροειδώς το νερό της κολυμβήθρας. Μας χρίει σταυροειδώς με το Αγιο Μύρο. Μετέχουμε του Σταυρού του Χριστού με τη Θεία Ευχαριστία και το Βάπτισμα. Ο ιερέας παρακαλεί το Θεό Πατέρα να στείλει το Αγιο Πνεύμα και να μεταβάλει το ψωμί και το κρασί σε Σώμα και Αίμα Χριστού, σφραγίζοντάς τα με το σημείο του Σταυρού. Ολη η ζωή του χριστιανού είναι σταυρική. Ο Χριστός καλεί όσους θέλουν να άρουν το σταυρό τους, δηλαδή είτε-σε καιρό διωγμών-να μαρτυρήσουν για το Χριστό, είτε-σε καιρό ειρήνης-να αγωνίζονται να ζήσουν τη ζωή της ευσέβειας, σταυρώνοντας τα πάθη και τις επιθυμίες τους.

Ο Χριστός με τη Σταύρωσή Του, συμφιλίωσε τους ανθρώπους και όλη τη δημιουργία μεταξύ τους και με το Θεό. Ο Σταυρός αποτελείται από δύο κεραίες, μια κάθετη και μια οριζόντια. Η κάθετη υποδηλώνει την κάθετη συμφιλίωση, δηλαδή (τη συμφιλίωση) των ανθρώπων με το Θεό. Η οριζόντια κεραία αναφέρεται στην συμφιλίωση των ανθρώπων μεταξύ τους και με όλη τη δημιουργία. Το σημείο του Σταυρού είναι το ανίκητο όπλο κάθε χριστιανού”. (Βικι-Παιδεία: Η Παγκόσμιος Υψωσις του Τιμίου και Ζωοποιού Σταυρού).

  1. Οι διάφοροι σταυροί και ο Σταυρός του Χριστού

Στην προ Χριστού εποχή και κυρίως κατά τη ρωμαϊκή κυριαρχία, ο σταυρός ήταν όργανο ατιμωτικής και εξευτελιστικής τιμωρίας και φρικτού θανάτου. Οι Ρωμαίοι, σκληροί και ανιλεείς, καταδίκαζαν στην ποινή της σταυρώσεως τους πιο μεγάλους εγκληματίες και ιδίως τους επαναστάτες κατά της ρωμαϊκής εξουσίας. Ομως από τη στιγμή κατά την οποία ο Χριστός θυσιάστηκε επάνω στο Σταυρό, θανανατώνοντας δια του θανάτου το θάνατο και τον Αδη, κατανικώντας τον φοβερώτερο εχθρό του ανθρώπου, τον ανθρωποκτόνο διάβολο, ο Σταυρός Του εξαγιάσθηκε και από όργανο φρίκης, τιμωρίας κα θανάτου, μεταβλήθηκε σε όργανο και σύμβολο αγάπης, θυσίας και ειρήνης. “Σήμερα ο Σταυρός κυριαρχεί σ’ ολόκληρη τη ζωή των πιστών, σ’ ολόκληρη τη ζωή της Εκκλησίας, σαν όργανο θυσίας, σωτηρίας, χαράς, αγιασμού και χάριτος. Οπως γράφει ο ιερός Χρυσόστομος “αυτό το καταραμένο και αποτρόπαιο σύμβολο της χειρότερης τιμωρίας, τώρα έχει γίνει ποθητό και αξιαγάπητο”. Παντού το βλέπεις. “Στην Αγία Τράπεζα, στις χειροτονίες των ιερέων, στη Θεία Λειτουργίας, στα σπίτια, στις αγορές, στις ερημιές και στους δρόμους, στις θάλασσες, στα πλοία και στα νησιά, στα κρεββάτια και στα ενδύματα, στους γάμους, στα συμπόσια, στα χρυσά και τ΄ ασημένια σκεύη, στα κοσμήματα και στις τοιχογραφίες... τόσο περιπόθητο σ’ όλους έγινε το θαυμαστό αυτό δώρο, η ανέκφραστη αυτή χάρη”. Πράγματι, όπου κι αν στρέψει κανείς το βλέμμα του, μέσα και έξω από το Ναό, θα δει το σημείο του Σταυρού. Σαν ορατό σχηματικό σύμβολο, αλλά και σαν ιερή χειρονομία” (Βικιπαιδεία, ως ανωτέρω).

Οπως τονίσθηκε προηγουμένως “ο Σταυρός του Χριστού μάς συμφιλίωσε με τον ουράνιο Πατέρα, από τον Οποίο μας είχε χωρίσει ο διάβολος, εξαπατώντας τους προπάτορες. Ο Σταυρός του Χριστού μας άνοιξε τη Βασιλεία των Ουρανών, αφού μέχρι τη σταύρωση Εκείνου, ο Αδης κατάπινε αχόρταγα ακόμη και τους δίκαιους. Γι’ αυτό (ο Σταυρός του Χριστού) έχει τόση δύναμη και χάρη, τη δύναμη και τη χάρη του Χριστού, που όταν σταυρώθηκε τη μεταβίβασε με τρόπο μυστικό και ακατάληπτο στον Τίμιο Σταυρό Του, όπως σοφά μας λέει και η υμονολογία: “Ο Σταυρός σου Χριστέ, ει και ξύλον οράται τη ουσία, αλλά θείαν περιβέβληται δυναστείαν και αισθητώς τω κόσμω φαινόμενος, νοητώς την ημών θαυματουργεί σωτηρίαν”. (Βικιπαιδεία, ως ανωτέρω).

  1. Σταυρική συμπόρευση με το Χριστό

Συμπορεύομαι με το Χριστό, σημαίνει σηκώνω καθημερινά το Σταυρό μου, ζώντας σταυρικά.

Ζώντας σταυρικά σημαίνει και συγχρόνων προϋποθέτει τα εξής:

α) Σταυρώνω τα πάθη μου και τις εφάμαρτες συνήθειές μου και τελικά απαρνούμαι τον παλαιό άνθρωπο, που φέρω μέσα μου, αποβάλλοντας την αμαρτωλή και εγωιστική μου διάθεση, τη φιλαυτία και τον εγωκεντρισμό μου.

β) Υπομένω τις ακούσιες δοκιμασίες καρτερικά και ευχαριστιακά, γιατί μου δίνουν την ευκαιρία περισυλλογής και πνευματικής ανασυγκροτήσεως, μετατρεπόμενες σε δώρα της αγάπης του Θεού, που με ανεβάζουν στο ύψος των αγίων μαρτύρων.

γ) Αναλαμβάνω εκούσιους και θεληματικούς κόπους, πόνους και αγώνες, για την αγάπη μου προς το Θεό. Ως πιστός, ζώντας συνειδητά μέσα στην Εκκλησία, μπορώ να θεολογώ την πραγματικότητα του Σταυρού και για το Χριστό γίνομαι σταυροφόρος και σταυρωμένος μαζί (Βλέπε και Βικιπαιδεία: Ο Σταυρός του Χριστού).

  1. Επιλεγόμενα

Ο Τίμιος Σταυρός του Χριστού, τον οποίον τρέμουν οι δαίμονες και απομακρύνονται, είναι κάτι μοναδικό και ουσιαστικό. Δεν είναι απλά ένα κόσμημα για να το κρεμάμε μόνο στο στήθος μας, αλλά είναι η πηγή της δυνάμεώς μας. Μας χρειάζεται ο Σταυρός όχι μόνον ως κόσμημα, αλλά, και κυρίως, ως στήριγμα “και στης γαλήνης  τις στιγμές και στα αγριοκαίρια”. Ενας Σταυρός όχι μόνο στο στήθος αλλά και κυρίως-στην καρδιά. Οχι μόνο να στολίζει, αλλά και να θωρακίζει. Ετσι, όταν οι θύελλες και οι πειρασμοί θα μας χτυπούν και θα απειλούν να μας συντρίψουν, θα στηριζόμαστε με ασφάλεια επάνω σ’ αυτόν και τίποτε δεν θα έχουμε να φοβηθούμε. Στον πειρασμό της δειλίας και της λιποταξίας από το καθήκον, ο Σταυρός του Χριστού θα μας διδάσκει την καρτερία, την υπομονή, την επιμονή, τη σταθερότητα στις αρχές, που ο Χριστός, ο Σωτήρας και Λυτρωτής μας, μας έδειξε με τη μοναδική αγία ζωή Του. Πανδιδακτήριο αρετής είναι ο Σταυρός  του Χριστού. Πόσα και πόσα μας διδάσκει! Μας διδάσκει να είμαστε πιστοί στο καθήκον, ο,τιδήποτε και αν μας κοστίσει. Πιστός ο καθένας, έστω και αν έμεινε μόνος και αν οι άλλοι τον εγκατέλειψαν ή και είναι εναντίον του. Να μην προδίδουμε τις αρχές μας και την αλήθεια και να αγωνιζόμαστε γι’ αυτήν έως θανάτου. Να μην αρνούμαστε την πίστη μας, όταν ο χλευασμός της ειρωνείας των άλλων θα μας καρφώνει στο ευαίσθητο σημείο της καρδιάς μας. Πιστοί, ακόμη και όταν η αδικία μας πληγώνει και είμαστε αναγκασμένοι να σιωπούμε. Ακλόνητοι ακόμη και όταν οι προκλητικές σειρήνες της αμαρτίας μας προσκαλούν σε αβαρίες και υποχωρήσεις.

Το μήνυμα του Σταυρού του Χριστού μας υπενθυμίζει πως ο δρόμος της θυσίας είναι για ηρωικές ψυχές. Είναι γι’ αυτούς που θυσιάζουν τα μικρά, για να κερδίσουν τα μεγάλα. Είναι για τους αναστημένους. Γιατί πίσω από το Σταυρό ροδοχαράζει η Ανάσταση. Και δεν υπάρχει Ανάσταση χωρίς Σταυρό. Ο σταυρός του χρέους και της θυσίας, είναι το προμήνυμα της Αναστάσεως και πηγή δυνάμεως. (Βλέπε και Περιοδ. “ΖΩΗ”, τεύχος 4.315, σελ.85).

*Θεολόγος, τέως λυκειάρχης

Σελίδα 1 από 77
We use cookies to improve our website. Cookies used for the essential operation of this site have already been set. For more information visit our Cookie policy. I accept cookies from this site. Agree